"Bakki borinn á borð"

Viku-efniviður hjóna á Bárugötu í Reykjavík
Í áhrifamiklum fyrirlestri sínum fjallaði Brynhildur Davíðsdóttir um sjálfbærni í nokkuð víðu samhengi. Margt kom fram hjá henni, meðal annars það að maðurinn verður að fara að taka upp sjáfbæra þróun hið fyrsta til að tryggja velferð mannkyns hér á jörðu; við stöndum frammi fyrir miklu endurreisnarstarfi. Mér finnst þessi tengsl lífkerfa og hagkerfa mjög athyglisverður punktur og síðan er það hraði hringrásarinnar sem Brynhildur talar um sem er vægast sagt ógnvekjandi. Því hraðar sem hringrásin snýst (því meira sem við kaupum) þess fleira þurfum við að sækja til lífkerfanna í formi orku og efna.
Eftir að hafa hlustað á fyrirlestur Brynhildar nokkrum sinnum, þá var það alltaf það sama sem kom upp í huga minn, hjalandi fjallalækur og síðan einhvers konar hringrás. En þegar ég fór að hugsa um sjónrænt verk út frá fyrirlestrinum, þá ákvað ég mjög fljótt að skoða allt rusl heimilisins í eina viku. Með þessu verki vil ég vekja athygli á því hvað fellur til á heimili hjóna sem eru ekki í miklum kaupham. Þess ber þó að geta að mest af því efni sem safnaðist í krúsirnar má skila til baka út í jarðveginn, þannig að það færi beint í hringrásina.
Ég sá fyrir mér allan efnivið (áður hét það úrgangur eða rusl) sem til féll á heimilinu í eina viku og ákvað að vinna verkið út frá þessum efnivið. Frá og með fimmtudagsmorgni 29. október og til miðvikudagskvölds 5. nóvember var öllum „efnivið“ heimilisins komið vel fyrir, allt geymt og engu hent í ruslafötuna. Fyrir utan dagblöð sem fara alltaf í blaðatunnu heimilisins og þaðan í endurvinnslu.
Efni og aðferð:
Allt ávaxtahýði og grænmeti sem til féll var tekið til hliðar og þurrkað, svo og kaffikorgurinn og kaffipokarnir, eggjaskurnin var skoluð, þurrkuð og mulin. Allur papír, bréf, umslög, bréfpokar og kassar utan af kexi o.s.frv. var brotinn saman og settur til hliðar. Plast alls konar og plastpokar sömuleiðis. Afskorin blóm voru þurrkuð eftir að þau byrjuðu að fölna.
Þegar u.þ.b. tíu dagar voru liðnir var allur efniviður sem hafði verið rakur orðinn nokkurn veginn þurr.
Þá voru sextán svartar ferningslagaðar krúsir 8,5 x 8,5 cm teknar fram.
Síðan var farið að skipuleggja; sortera, klippa niður, koma öllu haganlega fyrir og raða saman. Þess ber að geta að allar krúsirnar eru um það bil sléttfullar.
Að lokum var tekinn fram ferningslagaður brúnn trébakki 35 x 35 cm og krúsunum raðað á bakkann.
Þá var verkið loks tilbúið og hægt að "bera bakkann á borð"! Nú var komið að því að ljósmynda. En út úr þessu verki má síðan skoða neysluvenjur þessara hjóna nokkuð nákvæmlega.
Kveðja, Svana.