Resor i retur
Það gamla er flott – ekki aðeins lífið á jörðinni heldur einnig fyrir efnahaginn! Samkvæmt Gunillu Lundahl fjallar endurvinnsla í raun um framtíðarsýn. Endurvinnsla er ekki aðeins tískufyrirbæri, heldur á hún sér langa sögu.
Í greininni fjallar Gunilla Lundahl um sýningar sem voru haldnar í tveimur galleríum í Svíþjóð. Önnur sýningin var á vegum Ruslhópsins í Falun en hin sýndi verk í ReMida miðstöðinni í Södertalje. Endurvinnsla réði ríkjum á báðum sýningum þar sem gamlir munir og rusl fengu nýtt líf. Á sýningunum sýndi handverks- og listafólk sem hafði ólíkan bakgrunn verk sín – en fólkið var hvatt til þess að vinna með aðra miðla en það er vant að vinna með.
Meðlimir annarar sýningarinnar hittust reglulega fyrir sýninguna í Falun og skiptust á hugmyndum, en með því að deila þeim fannst þeim nýjar hugmyndir kvikna. Meðlimum hópsins fannst þetta mjög gott vinnulag sem hjálpaði þeim mikið. Listamennirnir vinna m.a. textíl, trésmíði og málun svo eitthvað sé nefnt. Sem dæmi um verk sem var unnið fyrir sýninguna er kertastjaki (minnir á aðventukrans) skreyttur með gömlum postulínsstyttum – þarna fá stytturnar nýtt hlutverk, sem annars hefðu verið hent.
Í ReMida miðstöðinni er unnið út frá uppeldiskenningum Reggio Emilia – en þar er einmitt lögð áhersla á mikilvægi endurnýtingu. ReMida vísar í gríska ævíntýrið um Mídas konung sem breytti öllu í gull sem hann snerti. Samhliða sýningunni, sem var sú fyrsta safnsins, var unnið með nokkrum leikskólum í bænum, en þess má geta að þeir njóta góðs af þeim afgangs efniviði sem verksmiðjur gefa ReMida. Á sýningunni má m.a. sjá veski og skartgripi úr fiskiroði og sokka, nærföt og skartgripi úr mannshárum. Einnig er þar að finna verk úr kaffifilterum, pappír, böndum, flipum af áldósum og niðursuðudósum. Ég mæli með því að þið kíkið á greinina til þess að sjá myndirnar af verkunum.
Grunnskólinn sem ég starfa í er með Grænfánann og er starfsfólk og nemendur mjög vakandi fyrir umhvefinu verndun þess. Fyrir stuttu var unnið með umhverfið í þemavinnu og má geta þess að nemendur á yngsta stigi sjá um að hreinsa fjöruna í bænum.
Allur afgangspappír og frauðplast fara á ákveðna vagna og er það efni mikið nýtt í myndmenntakennslu. Ég hef einu sinni unnið markvisst með rusl á elsta stigi, en þá söfnuðu nemendur rusli í fjörunni, þeir skissuðu og unnu úr því skúlptúra. Svona vinnu á maður án efa að vinna oftar.
Hvernig er staðan í öðrum skólum – þarf Grænfánann til þess að við förum að vinna markvisst að umhverfismennt?
Kær kveðja,
Sólveig Eiríksdóttir
11/21/2009
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Sæl Sólveig
SvaraEyðaÉg las greinina og fannst hún áhugaverð. Mér finnst líka áhugavert að sjá hvernig gamlir hlutir og "rusl" fengu nýja merkingu. Ef til vill ættum við að gera meira af þessu og nýta hlutina betur og gefa frá okkur þá hluti sem við nýtum ekki í staðinn fyrir að safna þeim í geymslur.
Í leikskólanum sem ég vinn í er nánast ellt endurnýtt, þó að við séum ekki með grænfánann. Það þarf ekki grænfánan til, heldur áhuga samstöðu og virkni starfsmannahópsins til að takast á við svona verkefni. Það þarf að vekja fólk til meðvitundar um umhverfismál og í stórum og smáum starfsmannahópum hlýtur einhver að vera drífandi sem rífur hina með sér í svona vinnu. Mín tilfinning er sú að nú er fólk almennt að nýta hluti betur og kaupir ekki allt heldur býr hlutina til.
Kveðja Anna G
Halló.
SvaraEyðaÞessi grein er mjög skemmtileg og gaman að skoða myndirnar. Já ég er sammála Önnu um að það þurfi ekki Grænfánann til að vinna að umhverfismennt. Ég held að það sé nr. 1 að hafa vilja og metnað til að standa að þessum málum. Í leikskólanum þar sem ég vinn er Grænfáni, það þurfti mikinn undirbúningstíma og fræðslu áður en allir voru með og vildu vinna að þessu verkefni. En smá saman varð endurnýting, flokkun, sparnaður og aðrir umhverfisþættir svo sjálfsagðir. Nú held ég að það sé tími til að taka sig í gegn og hvetja aðra, allir saman. Umræðan er komin í gang í þjóðfélaginu og margir farnir að nýta það gamla og taka til hendinni.
Kveðja Ragna
Hæ.
SvaraEyðaSkemmtilegt að lesa þessa umfjöllun. Ég skoðaði einmitt myndirnar í greininni og var það mjög skemmtilegt að sjá öll þessi verk. Ég er alveg sammála þeim hér að ofan að ekki þurfi grænfánann til að vinna í umhverfismennt. Skólinn sem dóttir mín er í er mjög mikið að nýta allsonar hluti og er alltaf verið að biðja okkur foreldrana að senda með þeim, fernur, cheerios kassa, tappa, allskonar efni og afganga sem við annars hendum. Þetta nýta þau í kennslunni, myndmennt, textíl og smíði. Og til verða allskonar skemmtileg listaverk hjá þeim og leikir. Ég held að það sé rétt hjá henni Rögnu líka, þessu umræða er komin í gang í þjóðfélaginu og eru mjög margir farnir að nýta það gamla. Einmitt ein í vinnunni hjá mér ætlar að mála dagblöð með stráknum sínum og nota það sem jólapappír í ár. Mjög sniðugt.
Takk fyrir
Kveðja Svana Björk :)
Mjög skemmtileg umfjöllun og svo virðist vera sem að hópur fólks sé nú þegar kominn á fullt með að endurnýta og endurvinna úrganginn okkar. En ég held þó að víða sé pottur brotinn og margir skólar gera lítið sem ekkert í umhverfismálum, það er lítið mál að kenna nemendum að flokka ruslið sem fellur til í stofunni þeirra og mikilvægt að skólar endurvinni allann þann pappír sem til fellur.
SvaraEyðaKennarar verða að vera meðvitaðir um þessi mál því að þeir eru fyrirmyndir svo margra.
Kveðja
Ragnhildur
Takk fyrir góða umfjöllun Sólveig. Eftir þessar greinar sem við höfum haft tækifæri á að lesa, finnst mér að við íslendingar erum frekar aftarlega á merinni miðað við hinar norðurlandaþjóðirnar er kemur að endurnýtingu og eða endurvinnslu. Leiksólarnir og sumir grunnskólar held ég eru helst þær stofnunanir sem eru duglegust að vekja börnin til umhugsunar um þessi málefni. Ég held að það þurfi að reyna að finna leið sem höfðar til fullorðna / almennings líka ekki bara barnanna.
SvaraEyða