Meri-Helga Mantere, lektor við Unicersity of Art and Design, Helsinki.
Grein: Art and the Environment - An Art-based Approach to Environmental Education.
Í grein sinni fjallar hún um vissa stöðnun í kennslu og kennsluháttum í listgreinum
En þó virðist henni kennarar vera að vakna til umhugsunar um að fara til baka í kennsluháttum og nýta sér upprunann eða snertingu mannsins við náttúruna og umhverfi sitt. Meri-Helga hefur áhyggjur af fráhvarfi mannsin að uppruna sínum og náttúrunni. Borgarlífið bjóði upp á önnur gildi en voru áður fyrr. Ánægja fólks í dag virðist oft felast í verslunarferðum, borða góðan mat og kaupa sér afþreyingu. Afleyðingin verði oft stress, hávaði og samanburður á veraldar sælu. Ánægja fólks til að upplifa náttúruna eða umhverfi sitt sé að dvína. Ánægjan við að horfa, hlusta og þefa, nota skynfæri sín til að upplifa og gleðjast.
Fyrir þá sem kenna handverk t.d. myndmennt ættum að vera meðvituð um að listin gengur út á annað og meira en fegurð. Óvæntar uppákomur, ævintýri, reynsluheimur einstaklingsins og innri hræringar sálar og líkaman svo eitthvað sé nefnt. Meri-Helga vitnar í Joseph Beus sem sagði: “Að allir séu listamenn”
Okkar verkefni sé að veita nemendum tækifæri til að stoppa við, gefa sér tíma, hlusta, hafa gagnrýna hugsun og upplifa hið óþekkta. Einnig að koma með nýrri og raunverulegri sýn að verkefnum. T.d. að vinna með leir, þá væri upplagt að nemendur fengju tækifæri til að nálgast leirinn frá jörðinni sjálfri og búa til sinn eigin ofn til að brenna utandyra. Búa til nýtt úr gömlu og ekki síst að nota náttúruna og skoða alla þá fegurð og fjölbreytileika sem hún hefur upp á að bjóða.
Meri-Helga segir frá kennslu sinni með eldri nemendur sem nýta sér umhverfi sitt í listsköpun. Sem dæmi: Þau fengu það verkefni að gera sitt tákn fyrir jörðina og taka þar alla þætti inn og setja tilfinningatengsl sín við viðfangsefnið. Kennarans var að koma með áleitnar spurningar eins og “Hvernig haldið þið að mosanum líði eða steininum þarna:” Nemendanna var svara með listfræðilegri nálgun að eigin tilfinningum til viðfangsefnisins.
Að lokum segir Meri-Helga frá ferð sinni með nemendum til smábæjar í Rússlandi. Annan menningarheim og nýja sýn til samfélagsins og náttúrunnar. Hún sagði að ferðin hefði opnað augu nemenda sinna fyrir mjög mörgum þáttum og breytt lífsýn þeirra.
Grein Meri-Helgu er mjög áhugaverð að mínu mati og spennandi leiðir sem hún bendir á í kennsluaðferðum listgreina. Hún bendir á leiðir til að leiðbeina nemendum að upplifa nýja sýn sem leiðir til nýrra hugsana. Er það ekki m.a. okkar hlutverk sem kennarar að opna nýja heima og víddir fyrir nemendur?
Gaman að heyra hvað þið segið um greinina.
Kveðja,
Sólrún
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Góð umfjöllun og skemmtilegri grein :) Það er góður þessi punktur að list gangi út á annað og meira en fegurð. Þetta er eitthvað sem ég held að sé gott að tala um við nemendur. Gera þá meðvitaða um það að við sem manneskjur erum mjög ólíkar, við upplifum og finnum fyrir hlutunum á mismunandi hátt. Það sem einum finnst gott og fallegt getur öðrum fundist óþægilegt og ljótt!
SvaraEyðaÍ okkar hraða samfélagi held ég að það séu ákveðin forréttindi að fá að starfa sem listakennari. Það er frábært að fá tækifæri á því að hjálpa nemendum að stoppa við og gefa sér tíma til að hlusta og upplifa hið óþekkta. Þetta fær nemendur til að slaka á og upplifa lífið sjálft og sjá hvað náttúran er magnað fyrirbæri.
Flott grein og ég er ákveðin í að glugga aðeins betur í hana :)
Kveðja, Sóldís
Hæ hæ,
SvaraEyðaég er alveg heilshugar sammála, þetta virðist áhugaverð grein. Þetta viðhorf, að list sé annað og meira er fagurfræðin er virkilega mikilvægt að mínu mati. Við lifum or hrærumst á tímum þar sem samkeppin er gífurleg, en samkeppni þrífst ekki án samanburðar. Prófið að leggja eilítið betur við hlustir þegar þið heyrðið börn eða unglinga tala saman og veltið aðeins fyrir ykkur hvers vegna í veröldinni þau tala svo mikið í lýsingarorðum, í eins konar svart/hvítum heimui þar sem tilveran sveiflast öfganna á milli. Ég gæti vel trúað því að þetta sé "tilfinninga-ólæsi" sem megi rekja til þess að fólk er löngu komið úr persónulegum tengslum við eigin uppruna, rætur og náttúru.
Takk fyrir skemmtilega grein Sólrún. Ég er sammála þér um að það sé hlutverk okkar sem kennarar að opna nýja heima og víddir fyrir nemendur okkar. Það þarf að hjálpa nemendum til að sjá náttúruna innan borgarmarkanna, því að náttúran getur falist í grastopp sem gægist undan gangstéttarhellu, það þarf bara einhver að stoppa og koma auga á hann. Það hafa allir gott af að lesa það sem Meri-Helga hefur að segja.
SvaraEyðaKveðja
Guðrún Þorkels