Brynhildur Þorgeirsdóttir

Brynhildur Þorgeirsdóttir (1955) er myndhöggvari sem hóf listnám í Hollandi árið 1970 en nam síðar glerlist í Svíþjóð og Bandaríkjunum. Fyrstu verk hennar eru fígúratífar verur sem líkjast helst steingervingum eða dýrum sem eiga uppruna sinn í hálendi hugans eða úr heimi ævintýranna sem hún sjálf kyngreinir, en áhrif frumkrafta náttúrunnar fóru fljótlega að sjást í verkum hennar. Þess má geta að Brynhildur hefur starfað mikið á hálendi Íslands á sumrin og hefur nálægðin við stórbrotna náttúruna og kraftur landsins án efa mikla þýðingu í verkum hennar sem einkennast af einföldum formum með vísun í náttúruna. Það má segja að verk hennar í heild minna á þroskasögu jarðarinnar og minna á að náttúran er í sífelldri mótun. Brynhildur vinnur verk sín úr gleri, sandi, járni og steinsteypu.



Útiverkið Landslagsmynd (1997) sem er í eigu Garðabæjar er unnið úr gleri, steinsteypu og pottjárni. Í verkinu nýtir Brynhildur sér hugmyndafræði úr garðamenningu Japana þar sem lárétta línan táknar jörðina, skálínan manninn og lóðrétta línan himininn. Í verki Brynhildar birtist táknmynd jarðarinnar sem fjallshryggur úr járni sem skírskotar til innsta kjarna jarðarinnar en fjær sameinast táknmyndir manns og himins. Maðurinn birtist sem skálína mynduð af röðum lóðréttra lína úr steinsteypu sem með taktföstum hrynjanda stíga til himins úr steinsteypu og gleri sem minnir einmitt á fjall. Í heild fær verkið á sig trúarlegan blæ sem einkennir svo mörg verka hennar.

Það sem heillar mig við verk Bryndhildar eru fjöllin, en fjallaformið er henni hugleikið. Hún byrjaði að vinna fjöll og kletta á 9. áratug síðustu aldar sem hún vinnur meðal annars úr gleri og sandi, sem hafa mjög ólíka eiginleika en eru samt sem áður skyld efni. Að auki heillar aðferð hennar við vinnslu fjallanna mig, en hún tekur efnivið fjallsins og umbreytir honum í sín skálduðu fjöll. Fjöll Brynhildar bera með sér ævintýranlegan blæ en í senn þjóðlega og trúarlega skírskotun.




Í verkinu Tómasarfjall (1998), sem er unnið úr gleri sem sýnir snævi þakinn toppinn og sandi sem myndar hlíðarnar, gæti Brynhildur verið að vitna í Tómas Guðmundsson þar sem hún skírskotar í verk hans Fjallganga - en það ljóð má túlka á þann veg að öll erum við að reyna að ná einhverjum markmiðum í lífinu. Eins gæti hún verið að vitna í Tómas í Biblíunni þar sem fjallið er eins og viti, líkt og trúin er fyrir fólk. Og þegar betur er að gáð er fjallið líkt og táknmynd mannsins. Því eins og fjall teygir maðurinn sig til himins eins og í verki hennar Landslagsmynd í Garðabænum.

Líkt og maðurinn eru fjöll Brynhildar lifandi og virk, þau þroskast með listamanninum og taka á sig aðra mynd, þau gjósa. Brynhildur vinnur eldfjöllin einnig úr efnivið fjallanna og tekur glerið sem áður sýndi form snjótindanna nú á sig form eldsins. Eldfjöll Brynhildar minna enn og aftur á að fjallið í list hennar er táknmynd mannsins. Náttúran tekur á sig nýja mynd, hún sýnir sinn innsta kjarna og er í sífelldri mótun. Og enn mótast fjöll Brynhildar, þau eru í ýmsum stærðum og gerðum og birtast okkur ýmist sem jöklar, eldfjöll, sandfell eða fjöll framtíðar.

Ekki gekk upp hjá mér að setja inn myndir, en myndir af verkum Brynhildar eru hér á slóðunum.


• Brynhildur Þorgeirsdóttir.
Vefslóð: http://www.brynhildur.com/
• „Fjallað um fjöll“.
Vefslóð: http://www.mbl.is/mm/gagnasafn/grein.html?radnr=1156362
• „Upplýsingar um myndlist og íslenska myndlistamenn.“
Vefslóð: http://www.umm.is/UMMIS/