Ég valdi myndlistakonuna Guðrúnu Kristjánsdóttur (f. 1950) vegna hrifningar á verkum hennar. Guðrún lærði í myndlistarskóla Reykjavíkur og í Ecole des Beaux Arts, Aix-en-Provence í Frakklandi. Síðastliðin 30 ár hefur hún einbeitt sér að túlkun á íslenskri náttúru. Í raun má segja að hún hafi unnið með sama viðfangsefnið allan sinn feril, þ.e. íslensk fjöll, snjó og þoku. Þekktust eru líklega gríðarstór olíumálverk sem sjást einna helst hér á landi í fyrirtækjum og stofnunum. Þess má til gamans geta að innan Kennaraháskólans eru tvö stór verk eftir hana í tölvuverinu. Samt sem áður hafa verk hennar helst verið að seljast utan landssteinanna. Guðrún hefur í gegnum tíðina búið til sína olíuliti og málar hverja mynd í mörgum lögum, en með því móti hefur henni tekist að ná fram mun meiri dýpt í myndir sínar, sem gerir það síðan að verkum að myndirnar verða nánast lifandi þannig að birtan á hverjum tíma getur orðið þess valdandi að myndirnar nánst skipta litum. Í seinni tíð hefur hún verið að prófa sig áfram í myndbandsverkum og innsetningum þar sem hún túlkar síbreytilegt veðurfar á íslandi og áhrif veðurs á manneskjuna.
Í verkum Guðrúnar eru það fjöllin sem eru umfangsmest og dulúðin sem býr í þokunni þegar hún læðist niður fjallshlíðarnar og niðrí dalina. Guðrún hefur sjálf sagt að fjöllin séu fyrsta viðfangsefnið sem hún tók fyrir í myndlist sinni og að hún hafi raunar aldrei komist frá því, en vissulega hefur þróunin orðið mikil á þessum 30 árum, allt frá raunsæis fjallamyndum nánast yfir í abstrakt þar sem eitthvað eitt lítið smáatraði hefur blásið upp í stórt verk. Hún hefur einnig þróað áfram aldagamla blýþrykksaðferð, þar sem viðfangsefnið er bráðnaður snjór á Nönnugötunni í Reykjavík þar sem hún býr.
Meðal áhrifaríkra sýninga sem Guðrún hefur haldið er sýning sem hún hélt í Laxárvirkun árið 2000 þar var um innsetningu að ræða þar sem hún málaði bergið hvítt og túlkaði um leið hvernig landið, náttúran sjálf getur verið listaverk í sjálfu sér. Á veggi víðsvegar um rangala virkunnarinnar voru síðan ljóðtilvitninari sem túlku virðingu fyrir náttúru landsins. Þarna tókust á andstæðurnar í tilbúnu viðfangsefni mannsins og hinnar óbeisluðu náttúru.
Guðrún hefur haldið fjölda sýninga, bæði einka og samsýningar hérlendis og erlendis, t.d. á norðurlöndunum, Bandaríkjunum, Þýskalandi, Ítalíu, Hollandi og fleiri löndum. Heimasíða Guðrúnar er. www.gudrun.is
Ég hef einmitt séð verk eftir Guðrúnu á Heilbrigðisstofnun Suðurnesja en það var mynd af hrauntoppum, línum sem skárust á ská upp úr snjónum. Þegar ég sá myndina fyrst var ég lengi að átta mig á hvert myndefnið var en það var heillandi að skoða og kallaði á athygli manns aftur og aftur á hlédrægan hátt.
SvaraEyðaTakk fyrir góða kynningu. Kveðja, Karólína
Takk fyrir góða kynningu.
SvaraEyðaÉg man að maður skoðaði oft myndina sem hangir í Menntasmiðjunni í Kennaraháskólanum þegar maður var að vandræðast við að vinna þar verkefni. Ég hafði oft velt því fyrir mér hvaða mynd þetta væri og hver innblásturinn væri og nú kviknaði hjá mér ljós.
Kveðja
Ragnhildur
Takk fyrir fína kynningu.
SvaraEyðaÞað er einkar ánægjulegt að tölvuverið skuli hafa til sýnis tvö jafn glæsileg verk eftir Guðrúnu og þar er að finna. Það hlýtur að vera sérlega upplífgandi fyrir nemendur að geta fengið innblástur í vinnu sína þar sem þeir sitja og pikka inn verkefni í kennaranáminu.
Kveðja Ásthildur
Takk fyrir góða kynningu. Myndefnið í verkum Guðrúnar er heillandi. Það er eins og íslensku fjöllin nái einhverju tangarhaldi á listamönnum. Þegar þú minnist á verk hennar í tölvuverinu vaknar sú spurning hvort ekki væri gaman að ganga saman um skólann og skoða listaverkin sem þar eru.
SvaraEyðaTakk fyrir kynninguna Gíslína Dögg. Fróðlegt að fá loksins að vita hvaða listamaður stendur á bak við verkin sem maður hefur haft fyrir augunum í verkefnavinnu í skólanum.
SvaraEyðaKveðja
Guðrún Þorkels